Vinaminnis-þankar hinir síðari

Flettingar í dag: 97

Gestir í dag: 42

Flettingar í gær: 149

Gestir í gær: 25

Samtals flettingar: 89637

Samtals gestir: 34361

Tölur uppfærðar: 14.3.2010 19:05:28

Blogg

24.1.2010

í tilefni gærdagsins

Þar sem ég stóð og var að búa til pizzur í massavís, heyrði ég hrópin í Íslendingunm fyrir aftan mig, það er að segja í útvarpinu.

Læt fylga með áhorfendahóp af fyrsta leik íslendinga á ólympíuleikunum í Kína.
Fékk þessa mynda "að láni" hjá mbl.

Frá vinstri, Elísabet, Þóra Björk, Þóra Björk, Björgvin, fyrir aftan hann, Pétur og Adolf
Ath. vildi ekki skemma myndina með að fagna með höndum, því þá hefði Pétur ekki sést.

Það má að vísu líkja þjóðinni við þessa mynd, eigum við að segja í prósentum. Allir glaðir nema einn, sem hefur engan áhuga á handbolta og því spyr maður sig; hvað var hann að gera þarna eða hélt hann kannski með hinum.

En þessi fílingur kom fram í pizzu-gerðinni.

Hilsen frá Þóru Björk sem hefur alla tíð haft trú á "strákunum okkar."

Skrifað 24.1.2010 kl. 10:59 af Þóra Bj.Nik.

Bein slóð á færslu

4 álit. Bættu við áliti! | Skoða skrifuð álit

Leó R. Ólason skrifaði:

Ég get mjög vel skilið þennan eina þarna á myndinni.
Og við spurningunni um hvað hann var þá að gera þarna geta örugglega verið til ýmsar góðar og gildar skýringar sem og miður gáfulegar eins og gengur.

Þegar ég var 11 ára fór ég eitt sinn í heimsókn til frændfólks míns á Akureyri sem oftar. Þetta var snemma vors og síðasti dagur heimsóknarinnar var runninn upp. Hann fór bara vel af stað, sól skein í heiði, fannirnar í fjöllunum voru greinilega óðum að hverfa og litlir angar rétt að byrja að teygja sig upp úr moldinni. En ógæfan beið og hlakkaði bak við næsta horn eftir að geta eyðilagt alla þessa fegurð, því það hafði verið auglýstur leikur milli KS og KA og eiginmaður frænku minnar bauð mér og syni sínum 10 ára á hann. Fyrir þá sem lesa en vita ekki, þá stendur KS fyrir Knattspyrnufélag Siglufjarðar. Litli frændi minn fagnaði ákaft, en ég afþakkaði kurteislega. Það sló í fyrstu þögn á þá feðga og þeir litu í fyrstu undrandi hvor á annan og síðan á mig, en svo sagði pabbinn við soninn:
"Þá verður þú eiginlega að vera heima líka".
Viðbrögð þess stutta (hann var töluvert minni en ég og er enn) voru ótvíræð og urðu ekki misskilin. Ég áttaði mig á að þarna var ég eiginlega að skandalísera og það bæði illa og andstyggilega. Ég samþykkti því með semingi að fara með, en pabbanum var engu að síður greinilega misboðið og líklega átti hann erfitt með að átta sig ekki á hvað gæti verið að hrjá mig þegar mér bauðst að fara frítt á FÓTBOLTALEIK en vildi ekki. Mitt heimalið skíttapaði eins og ég hafði óttast og það hlakkaði í öllum í kring um mig sem vissu að ég var Siglfirðingur. Þessi eini og hálfi tími á vellinum var lengi, lengi, lengi að líða og mér fannst allan tímann að ég væri að verða eitthvað lasinn. Eiginlega varð þessi heimsókn til Akureyrar í minningunni svona heilt á litið svolítið misheppnuð fyrir vikið.

En mér finnast Pizzur fínar.

26.1.2010 kl. 3:35