Vinaminnis-þankar hinir síðari

  Mjög fallegt veður ídag og það samanstendur af sól, snjó og logni.  Ekta veður til að skreppa í Oddsskarð á skíði  eða bregða sér á hestbak.  Samt er ég hvorki á leið í Skarðið né á  hestbak, þar sem skíðin virka ekki sem skyldi og enginn hestur á járnum.    En þar sem ég er að prófa "broskarla"  þá vil ég leyfa ykkur að njóta þeirra með mér en í tilefni dagsins eru þeir allir með húfu.

Hilsen frá Þóru Björk sem langar að gera svo margt en gerir ekki neitt.

Í tilefni þess að einakbarn Gvendar fæddist þennan dag fyrir 49 árum síðan, "gúglaði" ég Gvendur Eyja og upp kom þetta tvennt.  Hið fyrra er úr Mogganum þar sem Ingi Árni Júlíusson segir frá:

"Gvendur Eyja var stýrimaður hjá pabba og hann var aðalhvatamaðurinn að því að taka peyjann með. Þarna var mikið og gott lið um borð. Þeir Haukur og Moddi frá Héðinshöfða voru mótoristar, þarna var Dódó og Haukur fótafúni og Ási á Flötunum. Magga Péturs frá Varmadal var kokkur og ég man að hún hugsaði vel um mig. Það var ekki mikil síldveiði þetta sumar en mér fannst þetta mikið ævintýri og oft skemmtilegt. Ég man t.d. þegar við lágum í svartaþoku við Kolbeinsey og sást ekki milli bátanna en maður heyrði á tal manna um borð í öðrum bátum.

Gvendur Eyja var mikill sögumaður og skemmti okkur oft með því. Hann sagðist einu sinni hafa bjargað Sigurjóni frá Klömbrum frá drukknun. Sigurjón hefði sofnað við matarborðið og andlitið sigið ofan í súpudiskinn. "Hefði ég ekki togað hann upp úr diskinum hefði hann drukknað í súpunni," sagði Gvendur. Svo man ég líka eftir sögunni af því þegar þeir voru saman í Hljómskálagarðinum í Reykjavík á Þorláksmessu, hann og Maggi fellow. Þeir voru eitthvað við skál og löggan kom og fór með Magga í steininn. Og Maggi sá ljósan punkt í því þar sem þeir höfðu verið í vandræðum með gistingu. "Jæja, þá er jólunum reddað," sagði hann þegar löggan fór með hann á braut."

Hið seinna er úr bloggfærslu Ólafs Ragnarssonar:

"Árið er 1959.Ég var netamaður (gilsari flest störf á dekki síðitogaranna höfðu nöfn og var gilsarastarfið eitt af æðri störfunum) á b/v Austfirðing SU 3.Skipstjóri var hinn ágæti skipstjóri Guðmundur Guðlaugsson frá Vestmannaeyjum (ávallt kallaður Gvendur Eyja).Sem í mínum huga er sá alklárasti togaramaður hvað verklægni snertir sem ég hef siglt með."

Læt þetta duga um föður afmælisdrengsins.

Hilsen frá Þóru Björk sem fylgist með!!!!

Í dag er 19. febrúar, úti er rok og myrkur sem gefur augaleið því klukkan er 19.30.  Tíminn útskýrir myrkrið a.m.k.
Hún anna kerlingin er búin að vera hjá mér í rúma viku og hef ég verið mjög löt að blogga á meðan.
En í kvöld er ég að hugsa um að bregða undir mig nagladekkjunum, eða var það betri fætinum og skreppa út að Þrastarhóli, nánar tiltekið í nýrri helminginn og fá mér kaffisopa hjá henni Önnu Vilbergs en tilefnið er að í dag, 19. febrúar, er afmælisdagur mömmu hennar, eða ömmu í Sætúni eins og ég kallaði hana.
En ég reikna með að hún anna verði eitthvað áfram hjá mér í heimsókn.

Hilsen frá Þóru Björk sem getur ekki bloggað vegna anna.

Það gerðist fyrir mörgun árum, að tveir litlir bræður voru úti að leika sér, þeir voru 4 ára, klæddir í grófbbotna skó, svokallaða drundafa skór,  vegna þessa að Gvendur afi gaf  þá upphaflega  hingað en þeir fengust hjá Steinari Waage, svona góðir útiskór.
Svo voru þeir í flauels-smekkbuxum, útprjónuðum peysum og með prjónahúfu á höfði.  Þetta tel ég upp vegna þess að þeir voru með tveimur öðrum strákum að leika sér í sandkassa sem var hvorki meira né minna en 20 fermetrar að stærð. Þennan sandkassa smíðaði afi þeirra, því hann var svo hræddur við götuna, þar sem húsið sem þeir bjuggu í var við mikla umferðargötu.   Ekki voru þeir beint í heppilegum klæðnaði fyrir sandkassann.  En hvað með það í þessu voru þeir.

Mamma þeirra var að bardúsa eitthvað í eldhúsinu, á efri hæð hússins, en þeir komu inn á neðri hæð þar sem amma þeirra bjó og þurftu að hlaupa í gegnum íbúðina hjá henni að hluta.  Það voru mikil læti þegar þeir hentu upp útidyrahurðinni og mamma þeirra heyrir, strákar mínir ekki æða svona inn, þið eruð allir út í sandi.
Þeir heyrðu ekki þessar mótbárur í ömmu, heldur æddu upp stigann og mamman kom á móti þeim fram í hol og spurði hvað gengi á.  Henni var ekki svarað, heldur sögðu þeir einum fómi og lá mikið niðrifyrir:  "Mamma, mamma, hvort eru hommar ógeðslegir eða viðbjóðslegir?" Mamman hváði og þeir endurtóku.  Mamman settist á hækjur sér, til að vera jafnhá þeim og spurð: " Hvers vegna segið þið þetta?"

"Strákarnir voru að segja okkur þetta, Jói sagði að þeir væru ógeðslegir en Palli sagði að þeir væru viðbjóðslegir."
Mamman sagði þeim að hommar væru hvorki ógeðslegir né viðbjóðslegir. "Hommar eru venjulegir menn sem þykjir vænt um hvorn annan eins og okkur pabba ykkar þykir vænt hvort um annað."   Glaðir með svarið, hlupu þeir út.  Málið var útrætt að þeirra hálfu.

Síðan liðu vikurnar og það var hefð fyrir því að pabbi þeirra færi niður til ömmu þeirra á laugardags- og sunnudagsmorgnum ef hann var ekki að vinna og fengi sér morgunkaffi.  Einn sunnudagsmorguninn var hann niðri og vildu þeir ekki missa af því, en eins og oft vill verða eru ömmur með eitthvað gott að til stinga í litla munna.  Þennan morgun var heldur mikill bægslagangur í þeim og þótti föður þeirra nóg um.  Bað hann þá að hætta þessum látum, því amma þeirra þyldi ekki þennan hávaða.  Ekki létu þeir að stjórn og enn æstist leikurinn.  Gekk svo um stund, þar til pabbi þeirra sagði, svona til að ná athygli þeirra og verandi í heimsókn hjá ömmu:  "Voðalega hlakka ég mikið til þegar þið gerið mig að að afa.

Þeir snarstoppuðu í fíflaganginum og störðu á pabba sinn:  "Gerum þig að afa?"
"Já," sagði pabbinn.  "Ég hlakka til þegar þið verðið orðnir pabbar og ég afi."

Þeir svöruðu um hæl. "Við ætlum ekki að gera þig að afa, okkur þykir svon vænt um hvor annan að við ætlum að vera hommar."